Okres Zwykły w Roku Liturgicznym 

Obecnie w Kościele trwa liturgiczny okres zwykły. Dzieli się on na 34 tygodnie. Kolor szat liturgicznych jest zielony symbolizujący nadzieję i życie. Okres zwykły w kościelnym roku liturgicznym ma dwuczłonową strukturę. Pierwsza jego część rozpoczyna się w poniedziałek po święcie Chrztu Pańskiego i trwa do wtorku przed Środą Popielcową (obejmuje cztery do sześciu tygodni). Druga zaś zaczyna się w poniedziałek po uroczystości Zesłania Ducha Świętego i kończy się przed pierwszymi Nieszporami pierwszej niedzieli Adwentu (sobotni wieczór). W ostatnią niedzielę roku liturgicznego obchodzi się uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata, która kończy okres zwykły i zarazem cały rok liturgiczny. Okres zwykły podporządkowuje się stałej rytmice następujących po sobie tygodni. Sercem każdego tygodnia jest niedziela, rozumiana jako cotygodniowa celebracja Paschy Jezusa Chrystusa, będąc najstarszym świętem chrześcijańskim celebrowanym niemal od samego początku. Niedziela, idąc śladem żydowskiego szabatu, jest najpierw dniem wolnym od pracy, by człowiek mógł świętować, czyli kontemplować, wielkie dzieło Boże: stworzenia świata. Dzień ten, zgodnie z dziejami narodu wybranego, stał się również celebracją pamiętnej ingerencji Boga w wyzwolenie Izraela z niewoli egipskiej, dzięki ofierze krwi baranka paschalnego. Szabat był więc momentem przypominającym nie tylko stworzenie świata przez Boga, ale i również wielkie dzieła Boże dokonane na narodzie wybranym. W Jezusie Chrystusie te dwa momenty celebracji się zespalają przyjmując charakter bardziej duchowy: Jezus staje się Barankiem Paschalnym przynoszącym odkupienie ludzkości z niewoli grzechu i tym samym odnowienie całego stworzenia. Z racji pamiątki Zmartwychwstania Chrystusa dzień szabatu został jednak przez chrześcijan zastąpiony na niedzielę, bowiem Chrystus po swojej zbawczej śmierci zmartwychwstał w pierwszy dzień po szabacie, czyli w niedzielę. Niedziela przybiera tym samym podwójny charakter: chrystologiczny i eschatologiczny. Z jednej strony jest to dzień celebracji dzieła zbawczego w Jezusie Chrystusie, a wraz z nim odpoczynku w Bogu, lecz w postaci odnowionego stworzenia rozpoczętego w zmartwychwstaniu Chrystusa. Ono bowiem początkuje nowe stworzenie zapowiadając nasze przyszłe zmartwychwstanie. Z tego też powodu, niedziela od początku była nazywana ósmym dniem (w siódmym dniu, w szabat Jezus był w grobie) wychylonym ku życiu wiecznemu, gdzie nastąpi powszechny odpoczynek wszystkiego w Bogu.